اگر ان‏شاءاللَّه تلاوت قرآن در جامعه‏ى ما همگانى شود، همه بتوانند قرآن را صحيح بخوانند و همه‏ى خانه‏ها موج شوق به تلاوت قرآن را در خود جاى بدهند، آن وقت ما اميدمان به اينکه جامعه‏ى اسلامى و قرآنىِ به معناى واقعى در اين کشور تشکيل بشود، بيشتر خواهد شد. ما امروز يک حکومت اسلامى و يک جامعه‏ى اسلامى هستيم؛ اما اين قدمهاى اول است. آن مقدارى که ما از اسلام داخل کشورمان و داخل حکومتمان در گفتار و کردار دولتمردانمان مشاهده ميکنيم، اين، آن اقلِ قليل از اسلام است؛ اين کمتر از آن چيزى است که براى يک جامعه‏ى اسلامى مورد نياز است. همه‏ى برکاتى که تا امروز بر نظام جمهورى اسلامى مترتّب شده، بر همين اقل قليل مترتّب شده است. اگر ملت ايران توانستند بت استبداد را در اين کشور بشکنند و فرو بريزند، اگر ملت ايران اين جرئت و دليرى را پيدا کردند که احساس کنند ميتوانند حرف زور را از هيچ‏کس در دنيا نپذيرند و زير بار آن نروند، اگر مى‏بينيد جوانهاى ما در ميدانهاى علمى و عرصه‏هاى علمى به پيش ميتازند و با يک تصاعد هندسى همين‏طور جلو و پيش ميروند - خوشبختانه روزبه‏روز دامنه‏ى پيشرفت علمى در کشور ما گسترده‏تر ميشود - و اگر مى‏بينيد نشانه‏هايى از اجراى عدالت در کشور ما هست - که البته عرض کردم فقط نشانه‏هايى از اجراى عدالت هست، تا اجراى عدالتِ به معناى کامل هنوز فاصله داريم - اگر اينها را مشاهده ميکنيد و خلاصه اگر مى‏بينيد در جامعه و کشور ما، معروف اسلامى، معروف و منکر اسلامى، منکر است، اين به برکت همين اقل قليل اسلامى است که ما در جامعه‏مان داريم. هر چه ما بتوانيم دامنه‏ى معرفت اسلامى، روحيه‏ى اسلامى و فهم اسلامى را توسعه بدهيم، اين دستاوردها بيشتر و بيشتر و بيشتر خواهد شد و براى کشورهاى ديگر هم الگو خواهد شد.

از شرايط دعا، اجتناب از گناه و توبه است. اين شب‌ها هم شب‌هاى توبه است. همه دچار گناه و تخلف هستيم. تخلف‌ها کوچک و بزرگ دارد. از خداى متعال بايد عذرخواهى و استغفار و طلب بخشش و توبه کنيم و به سوى خدا برگرديم. عزم ما بايد اين باشد که از ما گناه سر نزند. گاهى انسان عزم مى‌کند و تصميم مى‌گيرد که گناه نکند؛ بعد دچار غفلت و اشتباه مى‌شود و لغزش پيدا مى‌کند؛ باز همين گناه سراغ انسان مى‌آيد؛ بار ديگر بايد توبه و استغفار کند؛ منتها استغفار بايد جدى و حقيقى باشد. گناه نکردن بايد يک قصد واقعى و جدى باشد. درباره‌ى دعا و استجابت دعا در روايت دارد که: «و ليخرج من مظالم الناس»؛ انسان بايد از مظلمه‌ى مردم خارج شود تا دعايش قبول شود. در روايت ديگر دارد که خداى متعال به حضرت موسى خطاب فرمود: «يا موسى ادعنى بالقلب النقى واللسان الصادق». با دل پاک و زبان راستگو با خداى متعال حرف بزنيد و دعا کنيد؛ دعا قطعاً مستجاب خواهد شد.

الحمدللَّه رب العالمين. والصّلاة والسّلام على سيدنا محمّد و آله الطاهرين. و لعنة اللَّه على اعدائهم اجمعين. قال‏اللَّه الحکيم: «شهر رمضان الذى انزل فيه القرآن، هدى للنّاس و بيّنات من الهدى‏ و الفرقان»

ماه رمضان فرصت خوبى براى خودسازى است. ماهمان ماده خام هستيم که‏اگرروى خودمان کارکرديم و توانستيم اين ماده خام رابه شکلهاى برترتبديل کنيم، آن کار لازم در زندگى راانجام داده‏ايم. هدفِ حيات همين است. واى به حال کسانى که روى خودشان از لحاظ علم و عمل کارى نکنند و همان‏طور که وارد دنيا شدند، به اضافه پوسيدگيها و ضايعات و خرابيها و فسادها که در طول زندگى براى انسان پيش مى آيد، از اين دنيا بروند. مؤمن بايد به‏طور دائم روى خودش کار کند؛ به‏طور دائم. نه اينکه خيال کنيد «به‏طور دائم» زيادى است يا نمى‏شود؛ نه. هم مى‏شود، هم زيادى نيست. اگر کسى مراقب خود باشد؛ مواظب باشد کارهاى ممنوع و کارهايى را که خلاف است انجام ندهد و راه خدا را با جديّت بپيمايد، موفّق مى‏شود. اين، همان خودسازى دائمى است و برنامه اسلام، متناسب با همين خودسازىِ به‏طور دائم است.

   اين نماز پنجگانه - پنج وقت نماز خواندن - ذکر گفتن؛ «ايّاک‏نعبدوايّاک‏نستعين» را تکرار کردن؛ رکوع کردن؛ به خاک افتادن و خداى متعال را تسبيح و تحميد و تهليل کردن براى چيست؟ براى اين است که انسان به‏طور دائم مشغول خودسازى باشد. منتها گرفتاريها زياد است و همه گرفتاريم. گرفتارى زندگى؛ گرفتارى معاش؛ گرفتارى امور شخصى؛ گرفتارى اهل و اولاد، و انواع گرفتاريها مانع مى شود که ما به خودمان، آن چنان که شايسته است، برسيم. لذا يک ماه رمضان را که خداى متعال قرار داده است، فرصت مغتنمى است. اين ماه را از دست ندهيد. مقصودم اين است که اگر نمى توانيم به‏طور دائم در حال مراقبت و ساخت‏وساز خودمان باشيم، اقلاًّ ماه رمضان را مغتنم بشماريم .شرايط هم در ماه رمضان آماده است. يکى از بزرگترين شرايط، همين روزه‏اى است که شما مى‏گيريد. اين، يکى از بزرگترين توفيقات الهى است. توفيق يعنى چه؟ توفيق يعنى اين‏که خداى متعال چيزى را براى انسان، مناسب بياورد. با واجب کردن روزه، خداى متعال زمينه مناسبى را براى من و شما به‏وجود آورده است که قدرى در اين ماه به خودمان برسيم. روزه، نعمت بزرگى است. شکم خالى است و مبارزه با نفس، تا حدودى در اثناى روز، از جهات مختلف وجود دارد: هرچه را دوست داريد، نمى‏خوريد و نمى‏آشاميد و بسيارى از مشتهيات نفسانى را براى خودتان به مدت چند ساعت ممنوع مى‏کنيد. اين، يک مبارزه با نفس است؛ مبارزه با هواست، و مبارزه با هوا، در رأس تمام کارهاى نيک و خودسازيها قرار دارد.

  ماه رمضان زمينه بسيار خوبى است و خداى متعال اين فرصت را به من و شما داده که در اين ماه، چنين امکانى را براى خودسازى پيدا کنيم. علاوه براين‏که ساعات اين ماه بسيار با برکت است و خداى متعال، از لحاظ طبيعى اين لحظات و ساعات را اين‏گونه قرار داده است، ساعات بسيار مغتنمى هم هست. يک رکعت نماز شما؛ يک کلمه ذکر «سبحان اللَّه» شما؛ مختصر صدقه دادن شما، و يک صله رحم کوچکى که در اين ماه بکنيد، مزيّتى چند برابر بيشتر از همين امور، وقتى در غير ماه رمضان انجام مى‏شود، دارد. اين، فرصت بسيار خوبى است. زمينه خوبى است که انسان در اين ماه به خودش برسد. مثل طبيبى که با فردى بيمار مواجه است و آن بيمار به امراض متعدّدى مبتلاست - مرض قند دارد، فشار خون دارد، چربى خون دارد، استخوان درد دارد، رماتيسم دارد، زخم معده دارد و خلاصه انواع و اقسام مرض در او هست - طبيب حاذق که امراض او را مى شناسد و راه علاجش را بلد است، با اين بيمار چه کار مى‏کند؟ اوّل سعى مى‏کند بيماريهاى او را روى کاغذ بياورد و ببيند به چه امراضى مبتلاست. اگر طبيب، بعضى از بيماريهاى او را نشناسد و براى علاج بيمارى دوايى بدهد که با بيمارى ديگر ناسازگار باشد، ممکن است به جاى اين‏که او را علاج کند، بيچاره را به بيماريهاى ديگرى هم متبلا سازد! مثلاً نداند که بيمار زخم معده دارد؛ بعد براى علاج رماتيسم او آسپرين بدهد! خوب، آسپرين علاج رماتيسم است؛ اما براى زخم معده بسيار مضرّ است. اگر طبيب، اين مرض را نشناسد و نداند که بيمار اين مرض را هم دارد، ممکن است به جاى اين‏که او را علاج کند، بيچاره را به خونريزى معده هم مبتلا سازد. پس اوّل بايد با دقّت نگاه کند؛ دلسوزانه بيماريها را پيدا کند و آنها را بنويسد؛ بعد ببيند کدام مهمتر است، کدام فوتى‏تر است و کدام اصولى‏تر است. فرض بفرماييد اگر کسى معده ناراحتى دارد، هر دوايى به او بدهند نمى‏تواند به خوبى آن را جذب کند. يا اگر روده خرابى دارد، هر غذاى مقوّى‏اى بدهند و از آن بهره ببرد، نمى‏تواند استفاده کند. راهش اين است اوّل آن مرضى را که از بقيه بيماريها تأثير منفى‏اش بيشتر است و اگر خوب بشود تأثير مثبت شفايش بيشتر است، پيدا کنند.

ادامه مطلب...

32286